'Met TMS bieden we een extra therapie voor zware rokers'
Voor zware rokers is het vreselijk moeilijk om van hun verslaving af te komen. Om hen daarbij te helpen, ontwikkelt Mieke Schulte een nieuwe therapie gebaseerd op transcraniële magnetische stimulatie.
Schulte (38) is cognitief neurowetenschapper in het Centre for Substance use and Addition Research (CESAR) van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Ze wil zware rokers bij wie gangbare behandelingen niet werken, een nieuwe therapie aanbieden. 'We onderzoeken of transcraniële magnetische stimulatie – TMS – bij hen wèl kan helpen. Daarvoor is een unieke spoel ontwikkeld die van buitenaf effect heeft op bepaalde dieper gelegen gebieden in de hersenen. We kijken ook of de effecten verschillend zijn tussen stimulatie van de linker- en de rechterkant. Uiteindelijk hopen we dat de zin in roken afneemt en het impulsieve gedrag vermindert.’
Samenwerking met praktijk
Hoewel Schulte als wetenschapper niet praktisch werkzaam is binnen de ggz, beseft ze dat haar onderzoek een hoge klinische relevantie heeft. Ze vindt het belangrijk dat wetenschap en praktijk nauw met elkaar samenwerken. 'De praktijk kan immers goed identificeren waar nog kennis en expertise nodig is. Uiteraard kijken we ook naar de behoeften van de eindgebruikers, in mijn geval de rokers. Via vragenlijsten willen we hun ervaring met de nieuwe behandeling peilen maar ook achterhalen of ze tips hebben. Verder gaan we iedere deelnemer na afloop interviewen.’
Balans werk-privé
Met TMS wil Schulte het aantal effectieve behandelingen voor zware rokers uitbreiden, zodat behandelaars ook meer gepersonaliseerde zorg kunnen bieden. 'Met meer vormen van effectieve behandelingen zal de druk op de ggz, die enorm hoog is, automatisch iets afnemen.’ Schulte heeft nog een tip voor collega-onderzoekers. 'Ik doe al vele jaren onderzoek en ik heb ervaren dat een goede balans tussen werk en privé essentieel is. Door rust te nemen en andere dingen te doen, doe je als onderzoeker je werk met veel meer passie.’
Meer lezen?
Gevestigde en meer recente onderzoekers in het ggz-veld delen hun ervaringen en visie over de ggz. Wat heb je als onderzoeker nodig om op te bloeien in je werk en wat kun je hierbij leren van een andere generatie? Geven de verschillende tijden van ervaring een verschil in hun visie op een toekomstbestendige ggz?
