Handballers doen mee aan de Special Olympics

Wekenlang waren ze al zenuwachtig. Met grote spanning keken de spelers van het g-handbalteam van de vereniging V&L uit Geleen ernaar uit, vertelt trainer Mieke Hoiting. Eindelijk was het zover. Met 2 busjes vertrokken de 11 handballers en 4 begeleiders naar Noord-Holland, waar afgelopen juni de Special Olympics voor sporters met een verstandelijke beperking werden georganiseerd. 

Indertijd kwam Hoiting met het idee om bij haar club V&L een jongerenteam voor g-handbal op te zetten. ‘Er was een speelster, die een zusje met het syndroom van Down had. Het meisje zat als hulpcoach op de bank. Ik zag hoe leuk ze handbal vond’, vertelt Hoiting, die de CIOS-opleiding voor sportleider heeft gedaan en trainer is. ‘Sporten vind ik belangrijk voor iedereen. Net als anderen bij onze vereniging heb ik affiniteit met jongeren met een beperking en wilde het ook voor hen mogelijk maken.’ In 2012 richtte Hoiting samen met anderen het team voor g-handbal op. Intussen had ook handbalvereniging BFC uit Beek, dat 5 kilometer verderop ligt, een team voor volwassenen met een beperking opgezet. 

De twee verenigingen vroegen samen subsidie aan bij het ZonMw-programma Sportimpuls, waarmee tussen 2013 en 2018 meer dan 1000 projecten zijn gefinancierd om kinderen, ouderen en kwetsbare doelgroepen meer te laten bewegen. De drijvende krachten waren de mensen uit de praktijk, zoals de vrijwilligers van V&L en BFC. De subsidie is gebruikt om het g-handbal op te starten. De clubs hebben een gezamenlijke website voor de g-teams van V&L en BFC gemaakt. Daarbij hebben ze (aangepaste) materialen aangeschaft die de spelers ondersteunen bij trainingen, zoals een tchouk, een schuine trampoline waarop een bal wordt geworpen, die terugkaatst en gevangen moet worden. Verder kwamen er speciale poppen die op het speelveld worden neergezet om te leren hoe je om personen heen rent. ‘Het zijn veelal materialen die eigenlijk alle leden van onze club kunnen gebruiken’, vertelt Hoiting.

De jongeren die 14 jaar geleden startten bij V&L, spelen nog steeds. Ook zijn er enkele nieuwe leden. Elke week trainen 19 personen tussen 17 en 32 jaar. Ze zijn verdeeld in twee niveaugroepen. De spelers van het wedstrijdteam zijn ambitieus en krijgen nog een extra training. ‘Ze leren samen te spelen, zoals kijken wie er vrij staat en hoe je de bal naar iemand gooit. Laat je de bal eerst stuiteren of gooi je ‘m via de lucht. Het is ongelooflijk hoe sociaal het is’, zegt Hoiting. Al 3 jaar speelt het team elke 6 à 7 weken een kleine competitie met 4 clubs in Limburg en 2 in België. Het andere groepje komt vooral voor het sociale contact. ‘Voor alle spelers is het belangrijkste dat ze het leuk hebben.’

De begeleiding ligt bij Hoiting, Ingrid Pesgens, Romy Radermacher en John Wijnen, die zich allemaal als vrijwilliger inzetten. ‘Het is belangrijk dat ze vaste begeleiders hebben, die ze goed kennen. Het is fijn om er een man bij te hebben, want er zijn ook jongens in het g-team’, zegt Hoiting. De begeleiders hebben een handbalachtergrond, waardoor ze beter weten wat ze tijdens trainingen kunnen aanbieden. ‘Je ziet snel of de oefeningen op het juiste niveau zijn. We staan er altijd weer versteld van wat ze kunnen. Sommigen kunnen vanuit een sprong een worp maken.’

Het handballen is belangrijk voor de spelers. ‘Ze zijn super enthousiast. Vaak hebben ze het op de dagbesteding over niets anders: vanavond gaan we trainen. Voor sommigen is het lastiger om nieuwe vrienden te maken. Maar bij de handbal gebeurt het wel’, legt Hoiting uit. ‘Ouders die het nooit lukte om hun kind op een club te krijgen, zien nu dat hun dochter of zoon een sport doet.’
Ook binnen de vereniging wordt het gewaardeerd. ‘Iedereen gunt het de spelers dat ze dit meemaken’, zegt Hoiting. Bij voorbereidingen voor de Special Olympics waren er extra oefenwedstrijden waarbij de reguliere teams tegen de g-spelers speelden. ‘Het is voor iedereen een feestje’, zegt Hoiting. ‘Het is ook een wederzijds leerproces. Dat de jeugd beseft dat er een groep is die recht heeft op handballen, kan meespelen en erbij hoort, dat is goed voor integratie.’

Het feit dat de teams onderdeel zijn van de vereniging, en niet een los project vormen, is een van de belangrijke factoren dat het g-handbal altijd is doorgegaan. De grote kostenpost is vervoer: het huren van een busje om naar de competitie en toernooien te rijden. V&L kan dat declareren bij ‘Iedereen kan Sporten.’ Hoiting: ‘Zo houden we de club uit de wind wat betreft kosten. Verder betalen de g-leden contributie, wat ook inkomsten oplevert.’

Dit jaar deed V&L voor het eerst mee aan de Special Olympics, een groot toernooi waar ook wedstrijden bowlen, voetbal, atletiek, judo en surfen worden gehouden. ‘We hebben onze spelers, die als ons vroegere jeugdteam zijn begonnen, stap voor stap voorbereid op het immense evenement,’ zegt Hoiting. Het betekende ook twee nachtjes elders slapen. Alles was piekfijn georganiseerd. Voor V&L waren 4 huisjes afgehuurd op een bungalowpark. De openingsceremonie met een parade van teams in de grote hal maakte grote indruk. ‘Het was echt: wow!’ Tijdens het toernooi speelden 7 handbalteams tegen elkaar. ‘We vielen helaas niet in de prijzen. Onze spelers willen wel winnen. Maar het was een super ervaring. Daar gaat het om.’

Afbeelding