“Ik hoop als projectleider het verschil te kunnen maken”

“Vanuit het rijk hebben we de opdracht gekregen om de keten rondom de aanpak van mensen met verward gedrag in onze regio sluitend te maken. Sinds maart 2019 ben ik projectleider van dit project. Ik dacht, ‘ik kan als projectleider het verschil maken’. Het gaat om een actueel vaagstuk met behoefte aan concrete oplossingen. Daar gaat mijn hart sneller van kloppen!”

“Dankzij subsidie van ZonMw konden we aan de slag, met gemeente Horst aan de Maas als kartrekker. Samen met 7 gemeenten en allerlei instanties hebben we de keten onderzocht. We hebben gekeken naar de 9 bouwstenen als basis voor een goedwerkende aanpak. We zijn tot 5 hiaten/verbetermogelijkheden gekomen:

• Inrichten van een meldpunt (Lees ook het interview met Chloe Bollen en Esther Verhaeg)
• Opening van een Herstelhuis (Lees ook het interview met Erna Arnoldus)
• Time-out voorziening voor mensen in crisissituatie
  Een plek waar mensen in een crisissituatie maximaal 3 dagen kunnen blijven als andere deuren gesloten zijn.
• Investeren in inclusieve samenleving.
  Verwarde mensen ondersteunen bij meedoen in de wijk. Elke gemeente vult dit anders in, er zijn al allerlei lokale initiatieven. Zoals de cursus MHFA, een soort van EHBO bij psychische klachten en het organiseren van een inloop.
• Sluitende keten.
  Daar waar het misgaat, de uitzonderingen, toch zorgen voor een vangnet (Lees ook het interview met VLOT-adviseur Dirk Jimmink)

Ook rondom passend vervoer gebeurt van alles. Dat valt wel onder de totale aanpak, maar niet onder mijn regie. Dit project is al eerder gestart in Noord en Midden Limburg (lees ook het interview met Bert Peterse).

“De gemeenten scheppen kaders voor deze nieuwe voorzieningen en ik zorg samen met de werkgroepen dat ze goed van de grond komen. Zo maken we afspraken met ketenpartners, zorgen we dat werkprocessen helder zijn en dragen we zorg voor monitoring en evaluatie. Het is een pilot waarbij elke voorziening ongeveer 1 jaar operationeel is. Daarna kijken we of dit de oplossingen zijn voor de hiaten die zijn vastgesteld en of ze ook daadwerkelijk een behoefte voldoen.”

“Ik ben trots dat zoveel gemeenten zich verenigd hebben om er samen wat van de maken. Van subsidie aanvragen tot het daadwerkelijk inrichten van voorzieningen. Herstelhuis Venray is daar een mooi concreet voorbeeld van. Zij hebben zelfs al mensen geholpen!”

“Wat ik terugzie in de samenwerking rondom deze doelgroep is het signaleren van risico’s. Wat als het mis gaat, wie is er dan aansprakelijk? Stel, iemand verblijft op een time-out bed en het gaat tijdens dat verblijf mis. Wat betekent dat voor de betrokken professional en de uitvoerende organisatie? Die vragen komen in alle dossiers terug. Iets praktisch opzetten en inrichten gaat in de basis vrij gemakkelijk, maar het verkleinen van risico’s wil iedereen tot in detail regelen. Dat is begrijpelijk en tegelijkertijd moeilijk. Het gaat om mensen waarvan we op voorhand niet altijd weten wat er exact nodig is en hun gedrag is niet altijd voorspelbaar.”

‘Mijn missie? Dat we bij schrijnende gevallen, als er bijvoorbeeld letterlijk iemand op de stoep ligt, we niet naar elkaar gaan wijzen, maar we ons in gezamenlijkheid verantwoordelijk voelen.’

“Ik ben blij als we in gezamenlijkheid verantwoording nemen over deze doelgroep zonder naar elkaar te wijzen. De uitdaging zit ‘m op lange termijn in de borging van de aanpak. Zowel in financiële als organisatorische zin. Het zou mooi zijn als Noord-Limburg net zoals nu, ook in de toekomst prioriteit blijft geven aan deze aanpak. Zodat er specifieke aandacht blijft zijn voor de zorg voor de meest kwetsbare in de samenleving.”