Verslagen

Voortgangsverslag

Samenvatting
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

De pilot neemt een geografisch gebied van zeer beperkte omvang als proeftuin. Dit geeft een andere kijk op de opgave dan wanneer er direct iets stads breed of regionaal moet worden ontwikkeld. Door de beperkte schaal en omvang komt de uitdaging van vroegsignalering van verward gedrag in een ander perspectief. Het gaat hier niet om een anonieme, onbekende groep inwoners met een risico op verward gedrag. Nee, hier gaat het om een paar straten, met huurders, cliënten of misschien wel patiënten als de klanten die we als organisaties kennen. Dit maakt dat we de volgende tweedeling in ons denken als vertrekpunt hebben genomen:

1. Mensen die we kennen – omdat ze klant / cliënt zijn of waren.

2. Mensen die we (nog) niet kennen.

Resultaten
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

In de pilot is gekozen vanaf de werkvloer, het werken in de wijk echt beter vorm te geven. Gezien de complexiteit van de

opgave is de theorie van het “Design denken” omarmd. Design denken is een methode om problemen met een focus op de

oplossing aan te pakken. In het design denken worden de volgende stappen doorlopen:

1. Onderzoek en ontdekken;

2. Interpreteren;

3. Ideevorming;

4. experimenteren;

5. Evalueren / evolueren en bestendigen.

 

Aan het eind van 2018 kunnen we concluderen dat het tijd is om de eerste drie fases van verkennen, met de eerste

voorzichtige experimenten af te sluiten om in 2019 door te kunnen pakken én te ontdekken wat werkt en dit in een aanpak te gieten die alle betrokkenen een duidelijke verantwoordelijkheid geeft.

Samenvatting van de aanvraag

Samenvatting
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

deze aanvraag is een hernieuwde indiening t.b.v. onze voorgenomen pilot Rauwenhof met nr. 60-63800-98-1106.

 

De pilot ‘Buurt uit de war’ combineren we twee vernieuwingslijnen. Als eerste willen we in de pilot met onze huurders werken aan een oplossing om mensen met verward gedrag én de buurtbewoners een leefbaar, veilige (t)huis in de wijk te bieden. De urgentie om nieuwe antwoorden te realiseren op deze vraag is eerder benoemd (doel, context, urgentie en verwijzing hier naar toe opnemen). Hierbij willen we aansluiten bij en vertrekken vanuit de behoefte van buurtbewoners en in oprechte samenwerking tot een werkende oplossing komen.

 

De tweede vernieuwingslijn in de pilot is de aanpak die we hiervoor kiezen. Om de kanteling te maken ‘van systeemwereld’ naar leefwereld’ is een andere manier van denken en doen nodig.

In deze complexe tijdsgeest waar de wereld snel verandert en vele partners in netwerken samenwerken is het nodig om andere manieren te ontwikkelen om oplossingen te vinden voor complexe maatschappelijke uitdagingen. Waarbij stakeholders gelijkwaardig zijn verbonden, samen de oplossingen ontdekken en bovenal waarbij de behoeften van onze huurders in de wijk centraal staan en vertrekpunt zijn voor de oplossing. Zo sluiten we aan op de leefwereld. We willen werken op een manier waarbij bewoners actief zijn betrokken, mee denken en doen in plaats van de ideeën vanuit de systeemwereld opleggen aan onze huurders in de wijk. Alleen dan ontstaan oplossingen die van waarde zijn voor onze huurders (zowel mensen met verward gedrag als buurtbewoners) in de wijk.

Op papier lijkt het een vanzelfsprekendheid om van buiten naar binnen te vernieuwen. In de praktijk is het omkeren ‘van werken vanuit de systeemwereld’ naar het daadwerkelijk ‘aansluiten op de leefwereld’ een taaiproces. Het vraagt om een vernieuwende manieren van samenwerken met bewoners en lokale ondernemers in de wijk, onze collega’s uit het maatschappelijk middenveld en binnen de eigen organisatie.

Een andere manier van werken is nodig om ‘complexe vraagstukken te helpen ‘kraken’ vanuit de vraag en zeggenschap van huurders en in een omgeving die vernieuwing aanjaagt, agendeert, verschilmakers verbindt en oplossingen.

Het is in het huidige tijdsbeeld van een improvisatiemaatschappij legitiem en effectief om zaken gewoon uit te proberen in plaats van mogelijke effecten van tevoren door te analyseren. Maar het is wel van belang om het experiment goed te volgen en er consequenties aan te verbinden: hard maken, stoppen of verbeteren. Meer smaken zijn er niet….”

Deze perspectieven motiveren ons om lef te tonen, onszelf in de ogen te kijken en de moed te hebben om te durven kiezen voor een, voor ons en onze partners een nieuwe, innovatieve aanpak. Waarbij we onszelf uitdagen om bestaande werkwijze, houding en gedrag en aannames loslaten. Alleen dan kunnen we bouwen aan een samenwerking met en vanuit de leefwereld.

We willen daarbij vertrekken vanuit de verbindende behoefte: een veilige, leefbaar (t)huis in de wijk. Daarmee starten we vanuit een ambitie en optimisme in plaats vanuit de beperking of probleem. Om deze uitgangspunten te realiseren is gekozen voor een aanpak die is gestoeld op (social) design denken. Willen we aansluiten bij de leefwereld dan moeten we naar een aanpak die de mens centraal zet en de leefdomeinen van mensen (met en zonder verward gedrag) in de wijk verbindt: wonen, werk, welzijn en zorg.

Om deze vertrekpunten te borgen kiezen we ervoor om in de pilot de procesmethode van (social) design denken te volgen.

 

De basisprincipes van de methodiek Design denken

is een andere manier van denken en doen, die aansluit bij de huidige complexe en genetwerkte samenleving. Het is geen lineair proces van probleem, analyse (van achter het bureau) en een oplossing. Het is een proces dat de belnghouders met elkaar laat denken, doen en leren tegelijkertijd.

 

Daarnaast is er aandacht voor de ontwikkeling/verankering van kennis. die aandacht kent twee sporen: 1. het resultaat van de 'inhoud' verspreiden en verankeren in netwerk, sector en eigen organisatie, gericht op de inhoud van activiteiten die worden ontwikkeld; 2. kennis en leerervaring over de aanpak en 'andere manier van werken' delen met collega's binnen de sector en met partners/belanghouders.

 

Naar boven
Direct naar: InhoudDirect naar: NavigatieDirect naar: Onderkant website