Verslagen

Eindverslag

Samenvatting
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

We hebben met cliënt- en familievertegenwoordigers een plan geschreven hoe de Crisiskaart bij de Crisisdienst in te voeren (namelijk via evaluatiegesprekken met Crisisdienst-cliënten).

 

Daarnaast zijn we een samenwerking aangegaan met twee instellingen. We hebben 12 ervaringswerkers van FACT-teams van inGeest en woonvoorzieningen van Cordaan opgeleid tot Crisiskaartconsulent, en de medewerkers van hun teams voorgelicht over de methodiek. Deze aanpak heeft geleid tot 21 extra Crisiskaarten, minder dan we gehoopt hadden. Opvallend was dat hulpverleners hun cliënten zelden op de Crisiskaart wezen. Bestuurders en cliëntenraden waren enthousiast over de Crisiskaart maar op de werkvloer werd niet meegewerkt. Daar had men twijfels of cliënten wel in gesprek wilden gaan met een onbekende ervaringswerker en of ze wel in staat en gemotiveerd waren een eigen crisisplan op te stellen. Daarnaast merkten we op dat de naam van de kaart veel cliënten afschrikt. Het woord ‘’crisis’’ is een beladen en voor sommigen traumatische term.

 

Resultaten
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

We hebben met cliënt- en familievertegenwoordigers een plan geschreven hoe de Crisiskaart bij de Crisisdienst in te voeren. De aanpak: alle mensen die bij de Crisisdienst opgenomen worden, worden uitgenodigd 6 maanden later met een ervaringsdeskundige terug te blikken op hun behandeling en opvang bij de Crisisdienst en kunnen hun wensen betreffenden opvang in een eventueel volgende noodsituatie vastleggen op een Crisiskaart.

 

Door met de instellingen GGZ inGeest en Cordaan samen te werken hoopten we in het projectjaar 60 extra Crisiskaarten te kunnen realiseren. Dat aantal hebben we niet gehaald. Het zijn er 21 geworden. Het bleek dat onze uitgebreide voorlichting aan cliënten en hulpverleners in die instellingen, en het tot Crisiskaartconsulent opleiden van de ervaringswerkers in de verschillende teams er niet automatisch toe leidde dat er veel Crisiskaarten aangevraagd werden. De voornaamste redenen:

De naam van de kaart schrikt veel cliënten af. Ze vinden het woord ’crisis’ heftig en willen niet over crises nadenken. Anderen willen wel een crisisplan maken maar niet met een kaart rondlopen dat ’Crisis’kaart heet omdat het ze te veel aan een traumatische gebeurtenis in hun leven herinnert. Veel cliënten kunnen de inzet niet opbrengen, kunnen zich er niet toe zetten om een eigen crisisplan op te stellen.

Hulpverleners wijzen hun cliënten zelden op de kaart. De Crisiskaart wordt vaak gezien als een kaart van de cliënt, een kaart die grotendeels buiten hulpverleners om aangeboden en opgesteld wordt (wat grotendeels ook zo is) waardoor hulpverleners zich niet verantwoordelijk voelen voor een verwijzing. Ze voelen zich buiten spel gezet. Bij voorlichtingen merkten we dat hulpverleners soms ook twijfels hadden of hun cliënten wel een goed eigen crisisplan konden opstellen, en ze vroegen zich af hoe die plannen zich verhouden tot hun signaleringsplannen. Ook na uitleg blijven sommige hulpverleners sceptisch.

 

De Crisiskaart zoals de methodiek nu beschreven is, zal voorlopig een nicheproduct blijven, dat goed in de herstelbeweging past en zal daar een belangrijk instrument blijven. Kaarthouders zijn blij met hun kaart en ervaren een toegenomen gevoel van rust en veiligheid. Ook worden ze in een noodsituatie sneller adequaat geholpen.

De aanwas van nieuwe kaarten zal pas toenemen als hulpverleners de kaart met hun cliënten kunnen opstellen zonder tussenkomst van een derde partij. De Hulpkaart zou hiervoor een oplossing kunnen zijn.

 

De gemeente Amsterdam financiert nu structureel het Crisiskaartproject waardoor Cliëntenbelang de Crisiskaart kan blijven aanbieden in Amsterdam. Dat houdt in: het project coördineren, consulenten opleiden/begeleiden en per jaar 35 nieuwe Crisiskaarten opstellen, bestaande kaarten beheren, periodiek actualiseren en voorlichtingen verzorgen.

 

Voor nieuwe projectenaanvragen (ROADS wil de Crisiskaart aanbieden, plan crisisdienst etc.) die niet binnen de reguliere werkzaamheden vallen, moeten we aanvullende financiering zoeken.

 

Samenvatting van de aanvraag

Samenvatting
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

Lokale initiatieven voor mensen met verward gedrag

Programmalijn 2

Bouwsteen 1

 

Project Crisiskaart Amsterdam

 

Cliëntenbelang Amsterdam wil in samenwerking met de gemeente, cliëntvertegenwoordigers en GGZ-aanbieders in de stad de Crisiskaart bekend en beschikbaar maken bij mensen die in crisis kunnen raken. De methodiek van de Crisiskaart is in Amsterdam nog veelal onbekend bij cliënten die daar baat bij zouden kunnen hebben en bij behandelaren en verwijzers. Daar willen wij verandering in brengen. Wij willen de Crisiskaart via de inzet van getrainde ervaringswerkers dicht bij de cliënt aanbieden.

 

Cliëntenbelang is in Amsterdam de enige aanbieder van de Crisiskaart maar heeft te weinig middelen om de kaart bij grotere groepen cliënten en verwijzers onder de aandacht te brengen. Met subsidie van ZonMw zouden we de volgende resultaten kunnen halen

 

1. Aan het eind van het projectjaar hebben 30 cliënten van Cordaan en 30 van inGeest een Crisiskaart.

 

2. Er zijn tenminste 10 voorlichtingsbijeenkomsten gehouden voor cliënt- en medewerkersgroepen. Foldermateriaal is verspreid.

 

3. Factsheet ‘Implementatie Crisiskaart bij een Zorginstelling’ is gemaakt en landelijk gedeeld.

 

4. Plan van aanpak Crisiskaart voor cliënten die bij de Crisisdienst en Vangnet (GGD) bekend zijn.

 

5. Plan voor pilot met Crisiskaart voor cliënten van Inforsa (behandelkliniek en reclasseringsprogramma’s voor mensen met meervoudige problemen op psychiatrisch-. verslavings- en forensisch gebied) is geformuleerd.

 

6. Financieringsplan toekomst Crisiskaart in Amsterdam

Aan het einde van de projectperiode staat een financieringsplan met afspraken over hoe de Crisiskaart in de komende jaren gefinancierd wordt. Dit financieringsmodel willen we landelijk delen.

 

Aanpak

 

Ons project bevat drie onderdelen:

 

1. Crisiskaarten bij Cordaan en inGeest

Getrainde ervaringswerkers attenderen cliënten op de Crisiskaart en stellen de kaart met hen op. We gaan hulpverleners van de instellingen voorlichten over de mogelijkheden van de Crisiskaart en hen vragen hun cliënten op de kaart te wijzen. Ze kunnen bij het opstellen van het signaleringsplan, tijdens het hersteltraject en/of bij de uitstroom hun cliënten attenderen op de Crisiskaart en ze naar de consulenten verwijzen. Op 10 locaties geven we voorlichtingsbijeenkomsten.

 

We beginnen met het trainen van de ervaringswerkers, waarna ze onder onze supervisie Crisiskaarten gaan maken. Aan het einde van het projectjaar beogen we 30 Crisiskaarten bij Cordaan en 30 bij inGeest te hebben afgerond.

 

We maken aan de hand van onze ervaringen een factsheet 'Implementatie Crisiskaart bij een Zorginstelling' en delen deze landelijk.

 

2. Plan van aanpak maken met de Crisisdienst, GGD (Vangnet) en Inforsa

We willen samen met de Crisisdienst, GGD, en de coördinator Problematische Personen van de politie, cliënt- en familievertegenwoordigers onderzoeken hoe we deze groep cliënten, die wel bekend maar gedeeltelijk niet in behandeling is, kunnen benaderen en op de Crisiskaart kunnen attenderen. We willen hiervoor gezamenlijk een plan van aanpak schrijven en zodra er budget gevonden is, dat plan uitvoeren.

Daarnaast gaan we met Inforsa (kliniek voor behandeling van meervoudige diagnoses en reclassering) de mogelijkheden onderzoeken om de Crisiskaart bij hun cliënten te introduceren. Doel is een implementatieplan hiervoor op te stellen.

 

3. Financieringsplan voor toekomst

Er moet structurele financiering geregeld worden voor de Crisiskaart, zodat alle mensen die nu al een kaart hebben, verzekerd kunnen zijn van de continuïteit van de dienstverlening. De kaarten moeten namelijk jaarlijks geactualiseerd en hulpdiensten continu voorgelicht worden over het feit dat hun cliënt mogelijk een Crisiskaart heeft die geraadpleegd moet worden.

De projectleider zal verschillenden financieringsmodellen analyseren. Er zijn mogelijkheden de Crisiskaart onder te brengen bij de zorgverzekeringswet of de WMO. Maar we zullen ook alternatieve financieringsbronnen onderzoeken en kijken of financieringsmodellen gecombineerd moeten worden. De projectleider zal in afstemming met het management van de betrokken instellingen en relevante beleidsmedewerkers van de gemeente en verzekeraars komen tot een dekkend financieringsplan.

 

Aan dit project willen meewerken:

 

D. van Lennep, projectleider; M. Bulten, Beleidsadviseur Personen met Verward gedrag v/d de gemeente Amsterdam; R. Poland, coördinator Crisiskaart Cliëntenbelang; Nina Nijhof, afdelingsmanager inGeest; Chantal Schiks, projectleider herstel en ervaringsdeskundigheid van Cordaan; Karin Goudsmit, aanjager herstel vanuit cliëntperspectief binnen inGeest; Frédérique Wessel, ervaringsdeskundige; Mirjam Dessing, Ypsilon; Jeroen Zoeteman, manager Crisisdienst; Thijs Fassaert, beleidsmedewerker MGGZ van de GGD; F. van Gelderen, coördinator problematische personen bij de politie Eenheid Amsterdam-Amstelland; Bianca Kooiman, Senior groepsbegeleider/trainer van Inforsa, verschillende ervaringswerkers.

 

Begroting is €50,000 met cofinananciering

 

Naar boven
Direct naar: InhoudDirect naar: NavigatieDirect naar: Onderkant website