Verslagen

Eindverslag

Samenvatting
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

Delirium (acute verwardheid) komt vaak voor bij ernstig zieke patiënten op een Intensive Care (IC). Delirium is onaangenaam en geassocieerd met verhoogd overlijdensrisico en geheugenstoornissen.

Ondanks wijdverbreid gebruik van het medicijn haloperidol voor IC delirium bestaan geen goede studies die de gunstige effecten en veiligheid van dit medicijn hebben aangetoond.

Daarom hebben wij een studie gedaan naar de effecten van haloperidol voor IC delirium Helaas werd de studie voortijdig afgebroken door de veiligheidscommissie van de studie omdat berekend kon worden dat wij de primaire doelstelling van het aantonen van een kortere duur van delirium door haloperidol niet konden behalen, ook niet bij het beoogd aantal deelnemers. Wat wij wel vonden is dat haloperidol waarschijnlijk leidt tot minder onrust tijdens delirium waardoor de patiënt minder risico vormt voor zichzelf, en dat er minder andere medicijnen werden gegeven voor onrust. Het huidig gebruik van haloperidol komt grotendeels overeen met deze indicatie (onrust bij delirium), echter te weinig patiënten werden geïncludeerd om uitspraken te doen over sterfte risico en geheugenstoornissen.

Op basis van deze en inmiddels gepubliceerde andere studies naar de effecten van haloperidol lijkt het beter toekomstige studies meer te richten op bepaalde symptomen van delirium als onrust, dan op een meer globale maat als 'deliriumduur'.

 

Resultaten
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

Primaire uitkomst: delirium en coma-vrije dagen (DCFD) op de IC in de 14 dagen vanaf randomisatie: interventiegroep: 9 dagen (IQR 3-12); placebogroep: 9 dagen (IQR 2-11), p=0.871 (geen significant verschil).

Secundaire uitkomsten: er werd ook geen statistisch significant verschil gevonden tussen de interventie en placebo groep wat betreft: sedatieniveau/sedatiediepte; mobilisatieniveau, bijwerkingen van haloperidol, tijd tot herstel van delirium, dagen aan de beademing, mortaliteit na 28 dagen.

Voor de volgende secundaire uitkomsten werd wel een significant verschil gevonden, of werd een niet-statistisch significant, maar mogelijk wel klinisch relevant verschil gevonden:

Statistisch significant: in de interventiegroep werden aan minder patiënten benzodiazepines (slaapmiddelen ter slaapbevordering of om patiënt rustiger te maken, bv bij onrust aan de beademing) toegediend (p=0.028); een lagere gemiddelde dosering van het studiemedicijn (haloperidol 7.1 mg per dag (SD 3.2) versus placebo 8.3 mg per dag (SD 3), p=0.02; echter een hogere dosering van morfine (opiaat) equivalenten (interventiegroep 50 mg per dag (IQR 5-211) versus placebogroep 9.1 mg (IQR 2.8-101)).

 

Overig:

- een trend werd gevonden (p=0.053) van opgeteld minder auto-extubaties en accidentele verwijdering van invasieve catheters (zowel intravasculaire catheters als urinecatheters) in de interventiegroep. Dit betrof een a priori gedefinieerde secundaire uitkomst.

- Het aantal (dreigende) incidenten dat gerapporteerd is waarbij patiënten (door onrust) bijna of daadwerkelijk uit bed zijn gevallen of gestapt is significant lager in de interventie groep vergeleken met de placebo groep (6 versus 18 incidenten, p=0.026). Dit betrof een niet a priori gedefinieerde maar wel prospectief in de case record form verzamelde secundaire uitkomst.

- Er is voor geen van de gebruikte ‘escape’ medicamenten (= open label haloperidol, atypische antipsychotica, andersoortige medicatie ter vermindering van onrust en dyscomfort [clonidine en dexmedetomidine, ofwel alfa-2 agonisten]) een significant verschil wijzend op meer gebruik in de placebo groep. Echter er is een consistentie in het feit dat al deze escape medicaties, zoals die a priori waren gedefinieerd, zonder uitzondering vaker werden gegeven in de placebo groep.

 

Samenvatting van de aanvraag

Samenvatting
Dit item is dichtgeklapt
Dit item is opengeklapt

Delirium is a common form of acute brain-dysfunction in critically ill patients, occurring in 30% to 80% of critically ill patients and is associated with a threefold increase in mortality risk and strongly associates with cognitive decline after intensive care unit (ICU) stay. A recent international guideline (2013) has therefore proposed to perform screening for delirium symptoms in all critically ill patients. However, both these international guidelines and national (Dutch) guidelines on ICU delirium have indicated that, in spite of the widespread use of haloperidol in critically ill patients, there are no adequately powered trials on efficacy of haloperidol for the treatment of delirium and associated adverse outcomes (mortality and cognitive decline). Therefore, we aim to undertake a prospective randomized double-blind placebo controlled clinical trial to assess: 1) the efficacy of haloperidol to reduce delirium in adult critically ill patients and thereby to 2) reduce long-term cognitive and functional impairment, unpleasant patient and family experiences and psychological sequelae after ICU stay and mortality and assess 3) safety concerns associated with haloperidol use. A health technology assessment will be performed from a healthcare- and societal perspective, e.g. accounting for long-term cognitive impairment.

Naar boven
Direct naar: InhoudDirect naar: NavigatieDirect naar: Onderkant website