‘Wij noemen actieonderzoek “praktijkgericht onderzoek”. Samen met praktijkmensen onderzoeken we zaken waar zij tegen aanlopen. Wat je in je opleiding hebt geleerd is niet altijd meer actueel. Of het werkt niet in jouw praktijk. Waar loop je nu precies tegenaan? Bereik je je doelgroep en je doelen? Dat onderzoeken we. De kennis die zo ontstaat geven we niet alleen terug aan het veld, maar vertalen we ook naar de opleiding van de aanstaande professionals. Zij gaan straks aan de gang in een nieuwe praktijk waarin netwerken steeds meer centraal staan. Dat vraagt om specifieke vaardigheden in samenwerken, om zo de grenzen tussen de eerste lijn, veiligheid, welzijn, woningbouw et cetera te kunnen oversteken.

Aandacht voor alle facetten

Nog altijd worden professionals sterk disciplinair opgeleid. Terwijl het echte leven bestaat uit verschillende facetten. Vooral ouderen die thuis wonen willen graag aandacht voor al die facetten. Natuurlijk gaat het ook om die steunkousen. Maar belangrijker is dit: hoe houd ik regie, hoe neem ik deel aan de samenleving? Verpleegkundigen spreken een andere taal dan bijvoorbeeld sociaal werkers. Als je dan met de ruggen tegen elkaar gaat staan, is dat niet in het belang van die oudere. In praktijkgericht onderzoek praat je met iedereen, ook met cliënten en mantelzorgers. Wat willen jullie? Wat is er nodig aan zorg en ondersteuning? Wat kunnen we van elkaar leren?

Leren in de praktijk

Ik ben heel enthousiast over de mogelijkheid om leernetwerken te ontwikkelen. Zo kunnen we studenten in de praktijk laten leren. Ervaren hbo’ers coachen de mbo’ers, zoals ze dat in de praktijk ook zullen gaan doen. Met andere partijen samenwerken wordt zo onderdeel van ieders leerproces. Dan kun je straks al samenwerken rond mensen in de wijk, voordat je met een diploma in de hand aan de slag gaat. Docenten kunnen zich niet meer verschansen in de gebouwen van hun opleiding. Dus ook zij gaan met elkaar praten: waar loop jij in de praktijk tegenaan?

Nadenken over wat te doen

Aan projectleiders zou ik dit willen zeggen: stap over je eventuele vooroordelen tegenover onderzoekers heen. Betrek ze bij het samen aftasten waar je tegenaan loopt en wat er nodig is om dat te overwinnen. Mensen uit de praktijk slaan zich vaak op de borst: wij zijn doeners en geen denkers! Maar dat is een valkuil. Een onderzoeker kan jou als doener helpen, juist door samen goed na te denken over wát je moet doen om je doelen te bereiken. Als je iets gaat doen zonder goed te checken of het wel aansluit op de behoeften van degene voor wie het nodig is, dan sla je de plank al bij voorbaat mis.’

 

Naar boven
Direct naar: InhoudDirect naar: NavigatieDirect naar: Onderkant website